|  | 

Choroba thomsena

Minimalna długość łańcucha PLL

Minimalna długość łańcucha PLL
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Minimalna długość łańcucha PLL dla wywołania reakcji jako nośnika w sprzężeniu z DNP wynosi 7-8 reszt lizynowych. DNP-PLL nie u wszystkich świnek morskich wywołuje reakcję odpornościową typu komórkowego. W tym wypadku istniejący blok można przezwyciężyć sprzęgając DNP-PLL z pełnowartościowym białkiem. Ten wynik badania dowodzi, że dla zainicjowania reakcji immunologicznej niezbędna jest dostateczna długość łańcucha polipeptydowego nośnika. Im dłuższy łańcuch lub większa cząsteczka białka nośnikowego, tym łatwiej dochodzi do wyzwolenia tej reakcji, a ponieważ niektóre świnki morskie reagowały już na krótki odcinek łańcucha polipeptydowego, a inne dopiero na długi łańcuch, wydaje się, że również ten etap odpowiedzi immunologicznej zależy od właściwego zróżnicowania komórek immunologicznie kompetentnych.

DNP-PLL stosowany u nie reagujących świnek morskich wywołuje jeszcze jeden ciekawy efekt, mianowicie – zahamowanie reakcji na syntetyczne antygeny poli- (Tyr, Glu, Ala) i poli- (Tyr, Glu). Wielkość efektu hamującego jest proporcjonalna do dawki DNP-PLL. Oddzielnie stosowany hapten DNP nie wywierał żadnego hamującego działania, natomiast nośnik PLL wywierał działanie, jednak słabsze niż cały kompleks DNP-PLL. W losowo prowadzonej hodowli występują świnki morskie reagujące i nie reagujące, co interpretowano początkowo jako brak rozpoznania antygenu DNP-PLL. Z kolei okazało się jednak, że efekt hamowania reakcji na poli- (Tyr, Glu, Alą) lub poli- (Tyr, Glu) pod wpływem

DNP-PLL występuje niezależnie od tego, czy dana świnka morska należy do reagujących czy nie reagujących na DNP-PLL.-Stąd wniosek, że immunocyty świnki morskiej nie reagującej rozpoznawały DNP-PLL, ponieważ następowało typowe dla tego antygenu zahamowanie reakcji na poli- (Tyr, Glu, Ala), a jedynie niedostateczne zróżnicowanie komórek efektorowych dla odczynu komórkowego jest przyczyną braku reakcji na DNP-PLL.

Dalsze badania wykazały bowiem, że świnki morskie nie reagujące na DNP-PLL wykazywały jedynie szczątkową reakcję, polegającą na pojawieniu się przeciwciał wiążących dopełniacz, wrażliwych na merkapto-etanol, natomiast najbardziej typowa dla DNP-PLL reakcja komórkowa nie pojawiała się wcale. Dane te dowodzą, że rozpoznanie DNP-PLL jako antygenu było prawidłowe, a jedynie z braku zróżnicowania odpowiednich komórek efektorowych (z przyczyn genetycznych) nie dochodzi do pełnego rozwinięcia się reakcji.

Ciekawych danych dostarczyły również badania wielołańcuchowych syntetycznych polipeptydów. Antygeny te składają się z głównego łańcucha poli-L-lizyny oraz bocznego łańcucha poli-D-L-alaniny (A-L). A-L są nieimmunoreaktywne i stają się silnymi antygenami dopiero po dodaniu do każdego z końców łańcucha tyrozyny i kwasu glutaminowego: w tej postaci antygen ten oznacza się skrótem (T,G)-A-L. Swoistość tego antygenu można zmienić zastępując tyrozynę histydyną (H,G)-A-L lub fenyloalaniną (F,G)-A-L.

Myszy szczepu C57 syntetyzują koło 10 razy większą ilość przeciwciał przeciwko antygenowi (T,G)-A-L niż myszy szczepu CBA, przy czym krzyżówki wsteczne wskazują, że chodzi o pojedynczy, autosomalny gen dominujący. Z kolei zamiana tyrozyny na histydynę – antygen (H,G)-A-L – powoduje odwrotny efekt: myszy CBA dają bardzo silną reakcję, zaś myszy C57 bardzo słabą. Wreszcie antygen (F,G)-A-L daje u obydwu szczepów myszy C57 i CBA jednakową, silną reakcję immuno-logiczną. Te badania dowodzą, że rodzaj reakcji zależy od struktury antygenu oraz że brak jest korelacji pomiędzy wybitnie dodatnią reakcją i klasą syntetyzowanej immunoglobuliny a allotypem szczepu myszy. Badania krzyżówek wstecznych wykazały ponadto, że genetyczna kontrola reagowania na antygen (T,G)-A-L jest sprzężona z locus H2 zgodności tkankowej u myszy.

Szczególnie doniosłe badania wskazujące na genetyczną determinację struktury przeciwciał stanowią różnice budowy przeciwciał przeciwko temu samemu antygenowi, produkowane przez różne szczepy, zwierząt. Punktem wyjścia było stwierdzenie, że królicza surowica przeciwinsulinowa nie znosi hipoglikemizującego działania krystalicznej insuliny, podczas gdy surowica przeciwinsulinowa ludzka lub świnek morskich znosi to działanie. Stąd wniosek, że surowica przeciwinsulinowa królicza jest skierowana przeciw determinantom insuliny nie uczestniczącym w jej działaniu hipoglikemicznym, natomiast surowica przeciwinsulinowa ludzka lub świnek morskich wchodzi w reakcję właśnie z tymi determinantami. Badania przeprowadzone na różnych szczepach świnek morskich wykazały, że szczep drugi wytwarza przeciwciała skierowane przeciw aminowym końcom łańcuchów A i B insuliny oraz lizynie w pozycji 29, natomiast przeciwciała produkowane przez szczep trzynasty świnek morskich wiążą karboksylowe końce łańcuchów A i B, tworzących ośrodek bogaty w aminokwasy aromatyczne, warunkujące konformację tego odcinka.

Bardzo istotne jest również stwierdzenie, że determinanty antygenowe insuliny nie stanowi pojedyncza sekwencja aminokwasów łańcucha peptydowego, lecz element III-rzędowej struktury przestrzennej tego białka. Wynika to stąd, że większość determinantów antygenowych insuliny nie wywiera działania, jeżeli testowano oddzielnie łańcuch A lub B insuliny. Na tej podstawie można przypuszczać, że indukcja genu syntezy odpowiedniego przeciwciała zależy od interakcji determinantu antygenowego z receptorem komórki immunologicznej (przeciwciałem znajdującym się na jej powierzchni), pobudzającej komórkę do syntezy przeciwciała.

Wreszcie wykazano również, że przebieg reakcji odpornościowej jest uwarunkowany genetycznie np. myszy szczepów CBA i C57B1 syntetyzują duże ilości hemolizyn po pierwszym wstrzyknięciu antygenu w postaci erytrocytów szczura. Po drugim wstrzyknięciu tego samego antygenu u myszy C57B1 następuje zablokowanie syntezy tych przeciwciał, natomiast myszy CBA w dalszym ciągu syntetyzują duże ilości hemolizyn.

Potwierdzeniem genetycznego tła odpowiedzi immunologicznej są obecnie poznane wrodzone niedobory immunologiczne, które zostaną omówione w dziale immunopatologii. Na podstawie przeprowadzonych badań można przebieg odczynu immunologicznego zarówno komórkowego, jak i humoralnego (zwłaszcza, że pomiędzy nimi istnieją wyraźne powiązania) podzielić na trzy etapy: Pierwszy etap odpowiedzi immunologicznej polega na mechanizmie indukcji pod wpływem łańcuchów polipeptydowych lub białka – ten etap jest mało swoisty, kontrolowany przez pojedynczy gen, wspólny dla wielu reakcji.

Drugi etap polega na swoistym rozpoznaniu antygenów lub haptenów, wskutek czego dochodzi do wzbudzenia wybiórczej reakcji tylko na ten, a nie inny antygen i skierowania reakcji na syntezę określonego przeciwciała względnie swoisty odczyn komórkowy. Trzeci etap polega na uruchomieniu „maszynerii” komórkowej, produkującej substancje zaangażowane w odpowiedzi komórkowej (MIF, substancje zwiększające przepuszczalność naczyń, pirogeny, substancje komórkobójcze powodujące rozpad komórek obcych, np. przeszczepu, itp.), albo produkujące przeciwciała (IgG, IgM, IgA, IgD, IgE).

minimalna-dlugosc-lancucha-pll

ABOUT THE AUTHOR

Related Articles

  • Bieganie i pływanie, czyli wysiłek na co dzień

    Bieganie i pływanie, czyli wysiłek na co dzień

    Jeśli zależy nam na ładnej sylwetce oraz na tym, by cieszyć się zdrowiem przez długi okres naszego życia, nie możemy zapominać o uprawianiu sportu. Jeśli nawet mamy kilkanaście minut każdego dnia warto je poświęcić na ćwiczenia ogólnorozwojowe. Dobrym rozwiązaniem jest wybieranie takich sportów, które nie są nadmiernie intensywne, a jednocześnie pozwalają na odpowiednią dawkę ruchu

  • Pokrzywka

    Pokrzywka

    Pokrzywka Pokrzywka to zespół chorób skóry, które nie zostają zdefiniowane w sposób jednolity. Podstawowym objawem jest bąbel pokrzywkowy, czyli wykwit wznoszący się ponad poziom skóry, najczęściej barwy różowej lub jasnoczerwonej o gładkiej powierzchni. Towarzyszy mu także obrzęk oraz uczucie swędzenia , a w skrajnych przypadkach nawet bólu. Pokrzywka jest w zasadzie powszechnym problem, który dotyka